İyi akşamlar...Şimdi resimleri yüklerken aslında ne kadar özlem dolu olduğumu fark ettim.Annemi babamı kardeşlerimi memleketi ve ormanı yani doğayı özlediğimi...Her parça ormandan geliyor ve her birinin bir öyküsü yada anısı var.anılar gelince özlemde peşinden geliyor zaten...
Mesela alttaki ilk iki resimdeki tahta parçalar rahmetli anneannem ve dedemin yayla evinden.İki yıl önce kuzen tadilat yapmaya başladı ama hala bitmedi.bu yaz orman dönüşü yaylaya uğradığımızda eve de baktık.İnsanın burnunun direği sızlıyor.O kadar çok anı var ki! anlatmak istiyorum ama şimdi kısacık değil hakkını vererek eh birazda sizi büyüleyerek :) Velhasıl ilk iki tahta yayla evinin atılan parçaları.neredeyse bir asırlıklar. Üzerinde her birimizin parmak izi,kokusu kalmıştır (ben zımparalamadan önce) sayısı belli olmayacak kadar gözümüz dolaşmıştır üzerinde bilerek yada bilmeyerek...Bana kalsa hepsini alıp getirecektim eve ama ne mümkün.iki pencereyi ve alabildiğim tahtaları alıp getirdik minik atölyemize.Biraz zımpara biraz kesim derken taşlarla buluştular ve bu hallerini aldılar..
Konserve kutuları çok güzel saksı oluyor benden söylemesi:))
